Redwood’s giant tree

Ok, op springbreak. We hebben een fantastisch totaal niet amerikaans mini-van wagen gehuurt bij Hertz. Er is ruimte voor acht we zijn met zes dus iedereen zit prima. De eerste dag staat in het teken van een zes uur durende rit naar Crescent City. Daar is op zich niks te beleven maar na 6 uur rijden willen we gewoon ergens stoppen en chillen. De weg naar de kust was zo voorbij en aangekomen bij de beautifull Oregon coast was het wederom genieten. We reden naar het plaatsje waar ons vorige kust avontuur geeindigd was. Vanaf daar reden we via de highway 101 (ookwel highway 1 genoemd) langs de kust naar ons Motel. Het uitzicht is echt adembenemend met rotsen, kleine dorpjes (wel met een Mc, BK, KFC enz enz) en vooral veel water. Helaas is de weg aardig slingerig en is er als je aant rijden bent weinig te genieten. We hebben wat stops gemaakt om te chillen en te eten uiteraard, tijdens deze stops konden we van het uitzicht genieten maar vooral veel lachen, om iets te vrouwelijke dingen.

We komen aan bij ons gerenommeerde EconoLodge Motel, het rook wat vreemd maar ach. Na de nodig PBR’S (het goedkoopste bier wat hier te krijgen is met smaak) gingen we te rustten. ’s ochtends konden we genieten van een heerlijk ontbijt, wat inclusief was. Ok, karig bij de fleet en de wafels die je zelf kon maken zagen der goed uit, maar smaakten naar mijn binnenband van mijn fiets. Ok op naar Redwood forrest.

Redwood forrest is zoals het al zegt een bos! maar dan wel in stijl, niet zoiets als de Treek of het Panbos. Massive bomen dood en levend een beekje alles derop en der aan. Ik kon er wel van genieten zoals ik de laatste tijd zowieso te veel van de natuur geniet :-s. We hingen hier een beetje rond, tussen de jaja bosjesmannen en “takkewijven” want er zijn dus mensen die echt in dat bos leven. We zagen slechts een klein stukje van wat het bos te bieden heeft. Het is zo groot dat de 101 er dwars doorheen loopt.

Na ons bosjesmannen avontuur, vertelde Helle ons over een boom zo groot dat vrachtwagens er doorheen reden. Na wat navraag bleek die boom een uur rijden in zuidwaardse richting zijn. Dat was onze richting dus die boom wilde we wel zien. Zowieso, iedereen was behoorlijk nieuwsgierig geworden naar die boom waar trucks doorheen konden rijden. Na een tijdje rijden zagen we dan ook de road of the giants, onze exit. Die we door madelin (ons navigatie systeem) miste. Ze is niet altijd even scherp met der aanwijzigen en piepjes. Maar ja we wilden natuurlijk niet onze gigantic tree missen dus we reden er voor terug. Iedereen pakte zijn camera erbij om de huge tree te fotograferen. Ok, de boom was in geen velden of wegen te bekennen. En het rijden werd mij niet makkelijk gemaakt met mega bomen half over de weg. Dus na een uur ofzo intensief rijden nog geen boom. Uitendelijk kwamen we een bord tegen giant tree 200 feet. Dus wij dachten we zijn er bijna. Na wederom 5 minuten rijden en geen boom op de weg dachten we. Ok we vragen het in het dorpje bij het bord. We hadden de boom gemist, het was links rechts maar vlakbij. Dus we komen bij een tolpoortje aan en moeten 2 dollar betalen pp om de boom te zien. Iedereen was sight en wilde het monster nu echt bekijken dus we betaalden om op weg te kunnen naar victory! En dan de boom, ok ANTICLIMAX, de boom is een dode boom (door de bliksem) met een gat erin gezaagd en onze auto past er net doorheen. Het heeft ons wel wat lol op geleverd, om de gigantic tree en omdat ik onze auto er achteruit inparkeerde (Hellie schreeuwde er redelijk hard bij ). En om de arabische koppels die na ons kwamen die er een uur durende fotoshoot hielden kompleet met licht en dure camera’s.  Maar het was niet echt dat er een vrachtwagen doorheen kon. Maar met frisse moet reden we richting San Fransisco!